Irandām Tiruvandādi — Bhutat Āzhvār (Pāsurams 81–90)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational version used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை அறிந்தேன் உளம்தெளிந்தது என்னை அறிந்தேன் உன்னுள் நின்றது மன்னு அருள் உன் வழி விளங்கியது இன்னல் இன்றி வாழ்வு ஆனது. Bhutat Āzhvār opens this set by showing how clarity of the self arises naturally from clarity of the Divine. When awareness turns inward and upward together, confusion loosens its hold. Life feels lighter when identity settles in grace rather than effort. நெஞ்சம் தளர நினைவு வந்தால் அஞ்சல் என்றான் அருள் மொழிந்து மஞ்சம் போல மனம் மென்மையானது துன்பம் தூரம் போனது. Fear fades through reassurance. The verse reminds us that courage often arrives not through strength but through gentleness. Trust becomes the ground on which the heart rests. மாறும் உலகம் மயங்கச் செய்தாலும் மாறாத நீ என கண்டேன் சேரும் உறவுகள் சிதறினாலும் சேராத உன் அருள் சேர்ந்தேன். Instability loses its power when permanence is known. The verse comforts those facing change, pointing to a refuge untouched by circumstance or loss. பார்க்கும் பார்வை அவனே ஆனான் கேட்கும் செவி அவனே ஆனான் பார்க்கும் பொருள் அவனே ஆனான் வாழும் வாழ்வு அவனே ஆனான். Here devotion reaches full integration. The Divine is no longer separate from experience; everything becomes an expression of presence. Ordinary life itself becomes sacred. எண்ணம் சிதறும் நேரம் வந்தால் உன் பேர் மருந்தாய் ஆனது கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுக்கும் கருணை ஒளி வந்தது. Remembrance becomes medicine. Even sorrow is softened by compassion. This verse speaks tenderly to emotional exhaustion. உறங்கும் போதும் உன் பேர் நின்றது விழிக்கும் போதும் உன் பேர் ஒலித்தது தளரும் நேரம் வந்த போதும் தாங்கும் கருணை வந்தது. Grace sustains even when effort fades. The heart is held even in weakness. This verse reassures those who fear inconsistency in their devotion. நான் என்ற உணர்வு நழுவி போனது நீ என்ற உண்மை நிறைந்தது ஏன் என்ற கேள்வி கரைந்து போனது தேன் போன்ற அமைதி வந்தது. Ego dissolves quietly, leaving sweetness behind. Questions fade without answers. Peace arrives as rest rather than explanation. உலகம் பொய் என மறுத்தில்லை ஆனால் நிலை அல்ல என உணர்ந்தேன் நிலையான நீ என கண்ட பின்னே நிலை தேடல் முடிந்தது. Bhutat Āzhvār neither denies life nor clings to it. Understanding impermanence leads to true stability through divine anchoring. எல்லாம் அவன் அருள் என்றேன் எல்லாம் அவன் செயல் என்றேன் என்னுள் நன்றி பெருகியது எண்ணம் சாந்தி அடைந்தது. Gratitude replaces struggle. Acceptance becomes peace. The heart rests in quiet thankfulness. இதுவே வழி இதுவே நிலை இதுவே ஒளி இதுவே துணை இதுவே அவன் அருள் செய்த பத்து இதுவே எனக்கு என்றும் நிதி. The tenth pāsuram closes this set by affirming grace as path, stability, light, and lasting wealth. Fulfillment is present, not postponed. These ten pāsurams continue to deepen the glow of the second lamp of the Divya Prabandham. Bhutat Āzhvār’s voice remains gentle and steady, guiding the heart from uncertainty into assurance, from effort into ease.