Mūndram Tiruvandādi — Peyāzhvār (Pāsurams 31–40)

🌺
(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.)

அவனை நான் கண்ட நாளே அடைவு ஆனது அவனை நான் கண்ட நாளே பயம் போனது அவனை நான் கண்ட நாளே தேடல் முடிந்தது அவனை நான் கண்ட நாளே வாழ்வு தொடங்கியது.
Peyāzhvār opens this set by affirming completion. Vision itself becomes fulfillment. Life is no longer postponed for a future event; it begins fully the moment clarity dawns.

அவன் ஒளி என் கண்களை நிறைத்தது அவன் அருள் என் நெஞ்சை நிறைத்தது அவன் கருணை என் வழியை நிறைத்தது அவன் துணை எனக்கு உறுதி ஆனது.
Here presence becomes abundance. Sight, heart, and path are all filled. The verse reassures that divine vision is not fleeting inspiration but lasting support.

முன்னை நினைவு மெலிந்தது பின்னை பயம் சிதைந்தது இந்நாள் வாழ்வு இனிது ஆனது உன்னால் எல்லாம் ஒழுங்கானது.
Past weight and future anxiety loosen together. Life settles into order without force. This verse speaks of grounded living born of trust.

பார்த்தேன் அவனை என் சோதனையில் துணை ஆனான் பார்த்தேன் அவனை என் தவறுகளில் காத்தான் பார்த்தேன் அவனை என் துயரில் அருகே நின்றான் பார்த்தேன் அவனை என் நலம் ஆனான்.
Grace is recognized not only in success but in struggle. The Divine stands close during weakness. This verse offers comfort to human vulnerability.

உலகம் ஓடினாலும் உள்ளம் நின்றது சுகமும் துயரும் சமம் ஆனது நகமும் நரம்பும் அவன் ஆனது அகமும் புறமும் அவன் ஆனது.
Inner stillness holds even as life moves. Extremes soften. The verse reflects emotional maturity rooted in unity.

நான் என்ற உணர்வு நழுவிய பின்னே நீ என்ற உண்மை நிறைந்தது தேடல் ஓய்ந்தது தாகம் தீர்ந்தது தேன் போன்ற அமைதி பிறந்தது.
Seeking dissolves into sweetness. Peace replaces hunger. The verse describes rest rather than excitement.

எண்ணம் எழுந்தாலும் ஏமாற்றவில்லை வினை வந்தாலும் விழவில்லை கண்ணன் கருணை எனக்கு துணை என்றேன் நன்மை தீமை ஒன்றாய் கண்டேன்.
Resilience emerges. Circumstances no longer define worth. Grace steadies perception beyond duality.

பார்க்கும் பார்வை புனிதம் ஆனது கேட்கும் சொல் எல்லாம் இனிது ஆனது பார்க்கும் உலகம் பகை இல்லை ஆனது உள்ளம் நிறைவு கண்டது.
Perception sanctifies experience. The world feels kinder as the heart fills. Inner fullness replaces judgment.

எல்லாம் அவன் செயல் என்றேன் எல்லாம் அவன் அருள் என்றேன் என்னுள் நன்றி பெருகியது எண்ணம் அமைதி அடைந்தது.
Gratitude deepens vision. Acceptance becomes effortless. The heart rests without resistance.

இதுவே காட்சி இதுவே பயன் இதுவே வழி இதுவே நிலை இதுவே அவன் அருள் செய்த பத்து இதுவே எனக்கு என்றும் விளக்கு.
The tenth pāsuram seals this set by naming vision itself as light and refuge. The lamp burns steady, illuminating lived clarity.

These ten pāsurams continue to strengthen Peyāzhvār’s lamp, where direct vision matures into stability, gratitude, and quiet confidence. The light does not flicker; it abides.