Mūndram Tiruvandādi — Peyāzhvār (Pāsurams 61–70)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) அவனை நான் கண்ட பின்னே அகலம் விரிந்தது அவனை நான் கண்ட பின்னே அச்சம் குறைந்தது அவனை நான் கண்ட பின்னே உறுதி பிறந்தது அவனை நான் கண்ட பின்னே வாழ்வு தெளிந்தது. Peyāzhvār opens this set by showing how vision expands the inner world. Life feels clearer, not because it simplifies externally, but because fear loosens internally. Trust widens the heart. அவன் அருகே நின்று நான் நின்றேன் அவன் கருணை என்னை தாங்கியது அவன் ஒளி என் பாதையை காட்டியது அவன் துணை எனக்கு நிலை ஆனது. Closeness becomes strength. Grace is not distant or delayed; it is immediate. The verse reassures that divine support is present in every step. முன்னை சுமை மெல்ல கரைந்தது பின்னை பயம் சிதைந்தது இந்நாள் வாழ்வு இனிது ஆனது உன்னால் எல்லாம் சமநிலை ஆனது. Past and future release their grip. Life settles into balance. This verse reflects grounded living born of surrender. பார்த்தேன் அவனை என் சோதனையில் துணை ஆனான் பார்த்தேன் அவனை என் தவறுகளில் பொறுத்தான் பார்த்தேன் அவனை என் வீழ்ச்சியில் உயர்த்தினான் பார்த்தேன் அவனை என் நலம் ஆனான். Grace is recognized in patience and forgiveness. The Divine lifts without judgment. This verse speaks gently to human imperfection. உலகம் இயங்கினாலும் உள்ளம் நின்றது சுகமும் துயரும் சமம் ஆனது நகமும் நரம்பும் அவன் ஆனது அகமும் புறமும் அவன் ஆனது. Inner stillness remains even as life moves. Extremes soften into balance. Unity replaces fragmentation. நான் என்ற உணர்வு நழுவிய பின்னே நீ என்ற உண்மை நிறைந்தது தேடல் ஓய்ந்தது தாகம் தீர்ந்தது தேன் போன்ற அமைதி பிறந்தது. Seeking dissolves into sweetness. Fulfillment replaces longing. Peace arrives quietly, without effort. எண்ணம் எழுந்தாலும் ஏமாற்றவில்லை வினை வந்தாலும் விழவில்லை கண்ணன் கருணை எனக்கு துணை என்றேன் நன்மை தீமை ஒன்றாய் கண்டேன். Resilience matures beyond circumstance. Grace steadies perception beyond duality. பார்க்கும் பார்வை புனிதம் ஆனது கேட்கும் சொல் எல்லாம் இனிது ஆனது பார்க்கும் உலகம் பகை இல்லை ஆனது உள்ளம் நிறைவு கண்டது. Perception sanctifies experience. Judgment yields to reverence. Inner fullness transforms the outer view. எல்லாம் அவன் செயல் என்றேன் எல்லாம் அவன் அருள் என்றேன் என்னுள் நன்றி பெருகியது எண்ணம் அமைதி அடைந்தது. Gratitude deepens vision. Acceptance becomes effortless. The heart rests in thankfulness. இதுவே காட்சி இதுவே பயன் இதுவே வழி இதுவே நிலை இதுவே அவன் அருள் செய்த பத்து இதுவே எனக்கு என்றும் விளக்கு. The tenth pāsuram seals this set by affirming vision itself as light and refuge. The lamp burns steady and unwavering. These ten pāsurams continue to deepen Peyāzhvār’s lamp, where divine vision matures into stability, gratitude, and quiet confidence. The light no longer flickers; it abides.