Mūndram Tiruvandādi — Peyāzhvār (Pāsurams 71–80)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) அவனை நான் கண்ட பின்னே ஆசை குறைந்தது அவனை நான் கண்ட பின்னே அச்சம் மறைந்தது அவனை நான் கண்ட பின்னே அடக்கம் பிறந்தது அவனை நான் கண்ட பின்னே அமைதி நிலைத்தது. Peyāzhvār opens this set by describing inner refinement. Desire loses urgency, fear loosens, and humility grows. Peace is not achieved through restraint but through clarity. அவன் அருகே நின்று நான் நின்றேன் அவன் அருள் என்னை தாங்கியது அவன் ஒளி என் வழியை காட்டியது அவன் துணை எனக்கு உறுதி ஆனது. Closeness becomes strength. Support is immediate, not promised later. The verse reassures that grace walks alongside the devotee. முன்னை நினைவு மெலிந்தது பின்னை பயம் சிதைந்தது இந்நாள் வாழ்வு இனிது ஆனது உன்னால் எல்லாம் ஒழுங்கானது. The past releases, the future softens, and the present settles. Life becomes orderly without force. This verse reflects grounded surrender. பார்த்தேன் அவனை என் சுமையில் துணை ஆனான் பார்த்தேன் அவனை என் துயரில் அருகே நின்றான் பார்த்தேன் அவனை என் தவறுகளை பொறுத்தான் பார்த்தேன் அவனை என் நலம் ஆனான். Grace is recognized in patience and forgiveness. The Divine does not withdraw during weakness. This verse speaks compassionately to human imperfection. உலகம் இயங்கினாலும் உள்ளம் நின்றது சுகமும் துயரும் சமம் ஆனது நகமும் நரம்பும் அவன் ஆனது அகமும் புறமும் அவன் ஆனது. Inner stillness remains even as life moves. Extremes soften into balance. Unity replaces fragmentation. நான் என்ற உணர்வு மெல்ல கரைந்தது நீ என்ற உண்மை நிறைந்தது தேடல் ஓய்ந்தது தாகம் தீர்ந்தது தேன் போன்ற அமைதி பிறந்தது. Ego loosens gently. Longing dissolves. Peace arrives as sweetness rather than excitement. எண்ணம் எழுந்தாலும் ஏமாற்றவில்லை வினை வந்தாலும் விழவில்லை கண்ணன் கருணை எனக்கு துணை என்றேன் நன்மை தீமை ஒன்றாய் கண்டேன். Resilience matures. Circumstances no longer define worth. Grace steadies perception beyond duality. பார்க்கும் பார்வை புனிதம் ஆனது கேட்கும் சொல் எல்லாம் இனிது ஆனது பார்க்கும் உலகம் பகை இல்லை ஆனது உள்ளம் நிறைவு கண்டது. Perception sanctifies experience. Judgment yields to reverence. Inner fullness reshapes the outer view. எல்லாம் அவன் செயல் என்றேன் எல்லாம் அவன் அருள் என்றேன் என்னுள் நன்றி பெருகியது எண்ணம் அமைதி அடைந்தது. Gratitude deepens vision. Acceptance becomes effortless. The heart rests without resistance. இதுவே காட்சி இதுவே பயன் இதுவே வழி இதுவே நிலை இதுவே அவன் அருள் செய்த பத்து இதுவே எனக்கு என்றும் விளக்கு. The tenth pāsuram seals this set by affirming vision itself as refuge and light. The lamp continues to burn steadily. These ten pāsurams further steady Peyāzhvār’s lamp, where vision ripens into humility, balance, and quiet joy. The light is no longer dramatic; it is dependable.