Mūndram Tiruvandādi — Peyāzhvār (Pāsurams 91–100)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.)

அவனை நான் கண்ட பின்னே அலைவு இல்லை அவனை நான் கண்ட பின்னே அவசரம் இல்லை அவனை நான் கண்ட பின்னே அச்சம் இல்லை அவனை நான் கண்ட பின்னே அமைதி நிலைத்தது. Peyāzhvār opens this final set by declaring rest. The long movement of seeking ends here. Life no longer feels hurried or anxious. Vision gives the heart permission to be still. அவன் அருகே நின்று நான் நின்றேன் அவன் அருள் என்னை சூழ்ந்தது அவன் ஒளி என் பாதையை நிரப்பியது அவன் துணை எனக்கு கவசம் ஆனது. Grace becomes protection. The Divine presence is experienced as a gentle shield rather than a distant command. The verse reassures that safety is quiet and continuous. முன்னை நினைவு முழுதும் மங்கியது பின்னை பயம் கரைந்து போனது இந்நாள் வாழ்வு நிறைவு ஆனது உன்னால் எல்லாம் நிறைந்தது. Past and future release their hold completely. The present becomes whole. This verse reflects fulfillment without excess. பார்த்தேன் அவனை என் குறைகளில் பொறுத்தான் பார்த்தேன் அவனை என் சுமையில் தாங்கினான் பார்த்தேன் அவனை என் துயரில் அருகே நின்றான் பார்த்தேன் அவனை என் நலம் ஆனான். Grace reveals itself most clearly in patience. The Divine does not abandon in weakness. This verse speaks tenderly to the human condition. உலகம் இயங்கினாலும் உள்ளம் அமைந்தது சுகமும் துயரும் சமம் ஆனது நகமும் நரம்பும் அவன் ஆனது அகமும் புறமும் அவன் ஆனது. Inner stillness becomes permanent. Life’s opposites lose their sharpness. Unity replaces fragmentation completely. நான் என்ற உணர்வு முழுதும் கரைந்தது நீ என்ற உண்மை நிறைந்தது தேடல் ஓய்ந்தது தாகம் தீர்ந்தது தேன் போன்ற அமைதி நிலைத்தது. Ego dissolves fully. Longing ends. Peace remains as sweetness, steady and unbroken. எண்ணம் எழுந்தாலும் ஏமாற்றவில்லை வினை வந்தாலும் விழவில்லை கண்ணன் கருணை எனக்கு துணை என்றேன் நன்மை தீமை ஒன்றாய் கண்டேன். Resilience becomes natural. Events no longer define worth. Grace steadies perception beyond judgment. பார்க்கும் பார்வை புனிதம் ஆனது கேட்கும் சொல் எல்லாம் இனிது ஆனது பார்க்கும் உலகம் பகை இல்லை ஆனது உள்ளம் நிறைவு கொண்டது. Perception itself is sanctified. The world feels gentle. Inner fullness reshapes experience completely. எல்லாம் அவன் செயல் என்றேன் எல்லாம் அவன் அருள் என்றேன் என்னுள் நன்றி நிரம்பியது எண்ணம் அமைதி அடைந்தது. Gratitude becomes the final posture of the heart. Acceptance is effortless. Peace settles deeply. இதுவே தொடக்கம் இதுவே முடிவு இதுவே பயணம் இதுவே அடைவு இதுவே அவன் அருள் செய்த நூறு இதுவே எனக்கு என்றும் விளக்கு. The final pāsuram seals the third hundred as a complete lamp. Beginning and end merge. Seeking and finding dissolve. Grace itself becomes the everlasting light. With these ten pāsurams, Peyāzhvār’s Mūndram Tiruvandādi stands complete, lighting the third lamp of the Divya Prabandham. Where Poigai Āzhvār awakened awareness and Bhutat Āzhvār stabilized trust, Peyāzhvār granted direct vision that matures into lasting peace. The three lamps together now burn steadily, illuminating the path of devotion, surrender, and grace.