Nānmugan Tiruvandādi — Tirumazhisai Āzhvār (Pāsurams 21–30)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) உண்மை அறியாது உலகம் உழன்றது உண்மை அறிந்தால் உழைப்பு தீர்ந்தது நன்மை தீமை வேறு இல்லை என்றேன் நாராயணன் எல்லாம் ஆனான். Tirumazhisai Āzhvār opens this set by diagnosing human struggle as ignorance of truth. Effort without alignment exhausts; understanding brings ease. When the Divine is recognized as all-pervasive, moral confusion settles into clarity. படைத்தவன் தன்னைப் பிரித்தெண்ணும் அறிவு மயக்கம் என்றேன் படைத்தோன் அவனே எல்லாம் என்றால் பிரிவு ஏது என்றேன். Separation is exposed as mental error. Creation and creator are not rivals but one continuum. The verse dismantles duality with precision. நான்முகன் தோன்றினான் அவன் நாபியில் நான்முகன் செய்தான் உலகச் செயலில் நான்முகன் அறிந்தான் தன் மூலத்தை நாராயணன் முதலாய் நின்றான். Here the cosmology is reaffirmed. Even Brahmā’s activity rests on Nārāyaṇa. Tirumazhisai Āzhvār uses scripture not for ornament, but for grounding truth. மயக்கம் தீர அறிவு போதாது அருள் சேர்ந்தால் தெளிவு பிறக்கும் தயக்கம் நீங்க துணிவு வேண்டும் துணிவு வந்தால் துன்பம் போகும். This pāsuram bridges intellect and grace. Knowledge alone is insufficient; humility invites clarity. Courage born of understanding dissolves suffering. பலர் தேடும் தெய்வம் வெளியில் இல்லை தன்னை அறிந்தால் தெய்வம் உள்ளே பலவாகத் தோன்றும் பெயர் ஒன்றே பொருள் என்றேன். Multiplicity of names does not imply multiplicity of essence. The verse guides seekers away from external chasing toward inward recognition. ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதான் அவனை அளவிட யார் உளர் பாதியும் முழுதும் அவனே என்றால் வேறே ஏது என்றேன். The immeasurable nature of the Divine is affirmed. Measurement itself collapses before infinity. This verse silences comparison and doubt. உலகம் அவனை அடையாது என்றால் அவன் உலகை எவ்வாறு காப்பான் உலகம் அவனுள் அடங்கினால் உலகம் ஏன் அஞ்சும் என்றேன். Fear is dismantled logically. If the world rests within the Divine, anxiety becomes unnecessary. The verse blends reason with reassurance. நான் என்ற எண்ணம் அகன்றபின்னே நீ என்ற உண்மை நிலைத்தது காண் என்ற கேள்வி முடிந்தபின்னே தெளிவு தானே வந்தது. Ego dissolves into understanding. Questions cease not through answers but through insight. Tirumazhisai Āzhvār’s peace is intellectual stillness. அறிவும் அருளும் வேறில்லை அறிவு தெளிந்தால் அருள் வரும் அருள் வந்தால் அறிவு நிறையும் குறை யாது என்றேன். Here knowledge and grace are unified. The verse rejects false binaries and restores balance between head and heart. இதுவே நெறி இதுவே நிலை இதுவே தெளிவு இதுவே பயன் இதுவே அவன் அருள் செய்த பத்து இதுவே எனக்கு என்றும் விளக்கு. The tenth pāsuram seals this set. The lamp of discernment continues to burn—steady, rational, and unwavering. These ten pāsurams further strengthen the fourth lamp of the Divya Prabandham. Tirumazhisai Āzhvār’s voice remains firm and fearless, guiding the seeker away from confusion into coherence, where devotion and reason stand together without conflict.