Periyāzhvār Tirumozhi — Inspired Reflections (Pāsurams 201–210)
Periyāzhvār Tirumozhi — Inspired Reflections
உன்னை நினைத்த நினைவே என் உயிரின் நடையை மெல்லியதாக்கியது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் உள்முழக்கம் அமைதியானது அன்பு எனக்கு சுவாசமாக ஆனது Periyāzhvār’s devotion deepens here into something softer and quieter love is no longer an emotion it becomes breath itself sustaining every movement without strain
உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகத்தின் கரடு முரடுகள் கரைந்தன உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் பாரம் இலகுவாக The Lord’s beauty does not remove life’s texture but it smooths its harshness gently making endurance natural rather than forced
குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox continues unchanged love still insists on protection even when omnipotence is known affection does not yield to theology
உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் எண்ணங்கள் தானே ஒழுங்கடைந்தன வேறு வழி தேடும் பழக்கம் மறைந்தது Nearness becomes quiet discipline the mind stops wandering because it has finally found its center
உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வின் செல்வமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென தெளிந்தேன் Devotion expands outward fellowship becomes sacred proximity and companionship becomes worship
உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தின் ஓட்டத்தைத் தாங்கும் Faith here is calm and unshaken remembrance is portrayed as the invisible pillar sustaining history itself
என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and vision remain harmonized in devotion nothing is divided anymore
உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று உறுதி பெற்றேன் வேறு இலக்கு என் நெஞ்சம் நாடவில்லை Purpose simplifies fully the heart no longer negotiates meaning it simply belongs
என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love repeats its gentle triad closeness care blessing unchanged steady luminous
இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை This closing reflection affirms that devotion has matured into rhythm life itself becomes an ongoing benediction
