Periyāzhvār Tirumozhi — Inspired Reflections (Pāsurams 211–220)

உன்னை நினைத்த நினைவே என் உள்ளத்தின் இருளை மெதுவாக அகற்றியது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் சிந்தனை தெளிவடைந்தது அன்பு எனக்கு விளக்காய் ஆனது In this movement devotion becomes illumination not a sudden blaze but a steady lamp that removes confusion gently and without noise

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் எதிரியாக இல்லாமல் பாடமாக மாறியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் மனம் நெகிழ The Lord’s beauty shifts perception adversity becomes instruction rather than punishment tenderness replaces resistance

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox remains radiant knowledge does not silence affection love still reaches outward protectively

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் விருப்பங்களின் அவசரம் தணிந்தது வேறு தேடல் என் நெஞ்சம் அறியாது Nearness cools urgency desire loses agitation and settles into gratitude

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வின் வட்டமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் சன்னிதி என உணர்ந்தேன் Devotion widens into shared orbit community becomes sacred atmosphere in which bhakti breathes

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே மனிதனின் திசை Faith becomes compass remembrance becomes orientation when all else spins unpredictably

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and sight remain aligned the fragmentation of living slowly disappears

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று தெளிந்தேன் வேறு அளவுகோல் என் நெஞ்சம் நாடவில்லை Purpose simplifies completely comparison loses authority belonging becomes fulfillment

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love continues its quiet triad closeness care blessing unwavering through repetition

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The closing reflection affirms devotion as continuity not an event but an enduring rhythm of grace