🌺 Periyāzhvār Tirumozhi — Inspired Reflections (Pāsurams 221–230)

உன்னை நினைத்த நினைவே என் இதயத்தின் ஓசையை மென்மையாக்கியது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் சுவாசம் சமமாயிற்று அன்பு எனக்கு இசையாக ஆனது In this movement devotion becomes rhythm the heart no longer beats in panic but in gentle cadence tuned to remembrance

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் திடுக்கிடும் இடமாக இல்லாமல் தியானமாக மாறியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் சிந்தை நிதானம் பெற The Lord’s beauty transforms life into meditation even the unexpected becomes part of a greater stillness

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox continues glowing love remains protective even when protection is assured by divinity

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் மனக் குழப்பம் தானே கரைந்தது வேறு பிடிப்பு என் உள்ளம் தேடவில்லை Nearness dissolves confusion attachments loosen without force when security is felt

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வின் திசைகாட்டியாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் சன்னிதி என உறுதி பெற்றேன் Devotion matures into shared guidance fellowship becomes sacred direction

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே மனிதனின் நிலை Faith becomes grounding remembrance becomes the soil in which stability grows

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and sight remain unified the fractures of living soften into harmony

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று நிலை பெற்றேன் வேறு வெற்றி என் நெஞ்சம் தேடவில்லை Purpose settles into belonging ambition gives way to alignment

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love continues its steady triad closeness care blessing unwavering across time

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The closing reflection affirms devotion as continuity life lived as ongoing benediction

When you are ready, we continue with Pāsurams 231–240 and allow the sacred current to flow further. 🙏