🌺 Periyāzhvār Tirumozhi — Inspired Reflections (Pāsurams 231–240)

உன்னை நினைத்த நினைவே என் உள்ளத்தின் சுமையை இறக்கிவைத்தது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் கவலை கலைந்தது அன்பு எனக்கு தங்குமிடம் ஆனது In this movement devotion becomes refuge the heart lays down its burdens not because life is light but because it is shared with the Divine

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் எதிர்ப்பதற்கான இடமல்ல ஏற்றுக்கொள்வதற்கான இடமாக மாறியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் மனம் தளர The Lord’s beauty shifts resistance into surrender and surrender into strength

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox remains bright affection does not retreat even when sovereignty is known

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் அலைச்சல் நின்றது வேறு ஆதாரம் தேடும் எண்ணம் மறைந்தது Nearness becomes anchor restlessness gives way to rootedness

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் உயிரின் வட்டமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென உணர்ந்தேன் Devotion expands into shared life companionship becomes sacred closeness

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தின் ஓட்டத்தில் நிலை Faith matures into assurance remembrance becomes the quiet continuity beneath change

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and vision align devotion becomes lived coherence

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று உறுதி பெற்றேன் வேறு நிறைவு என் நெஞ்சம் நாடவில்லை Purpose simplifies into belonging ambition dissolves into grace

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love repeats its gentle triad closeness care blessing steady luminous unbroken

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The closing reflection affirms devotion as abiding rhythm a life shaped by continuous benediction