Periyāzhvār Tirumozhi — Inspired Reflections (Pāsurams 241–250)

உன்னை நினைத்த நினைவே என் இதயத்தின் கதவை திறந்தது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் உள்ளம் விரிந்தது அன்பு எனக்கு வெளிச்சமான வெளி ஆனது In this movement devotion becomes openness the heart no longer guards itself it expands gently under the warmth of remembrance

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் அச்சமூட்டும் இடமல்ல அதிசயமூட்டும் இடமாக மாறியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் சிந்தை நெகிழ The Lord’s beauty transforms fear into wonder and hardness into tenderness

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox continues love still leans forward protectively even when omnipotence is known

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் மனக்குரல்கள் அமைதியானது வேறு பிடிப்பு என் உள்ளம் நாடவில்லை Nearness quiets the inner noise attachments loosen naturally when security is felt

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வின் அன்பு வட்டமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் சன்னிதி என தெளிந்தேன் Devotion widens into affectionate fellowship community becomes sacred nearness

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தின் ஒலி Faith steadies into continuity remembrance becomes the echo that outlives eras

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and sight remain harmonized devotion becomes lived unity

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று உறுதி பெற்றேன் வேறு இலாபம் என் நெஞ்சம் தேடவில்லை Purpose softens into belonging achievement gives way to alignment

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love continues its gentle triad closeness care blessing unwavering across time

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The closing reflection affirms devotion as abiding openness life lived as steady blessing