Periyāzhvār Tirumozhi — Inspired Reflections (Pāsurams 251–260)

உன்னை நினைத்த நினைவே என் உள்ளத்தின் சுமையை மெதுவாக கரைத்தது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் சுவாசம் சீரானது அன்பு எனக்கு உயிரின் ஓட்டமாக ஆனது In this movement devotion becomes flow the heart no longer struggles against life it moves gently within divine remembrance

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் கடினமான இடமல்ல கற்றுக்கொள்ளும் இடமாக மாறியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் சிந்தை இலகுவாக The Lord’s beauty transforms resistance into learning even hardship begins to feel meaningful

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox continues radiant love still insists on care even when divine protection is unquestioned

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் அலைச்சல் தானே குறைந்தது வேறு தாங்குதல் என் உள்ளம் நாடவில்லை Nearness becomes quiet strength restlessness finds its end in belonging

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வின் அன்பு குடும்பமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென தெளிந்தேன் Devotion widens into sacred companionship fellowship becomes divine proximity

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே மனிதனின் நம்பிக்கை Faith deepens into calm assurance remembrance becomes the unseen support of human hope

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and sight continue in harmony devotion becomes lived coherence

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று உறுதி பெற்றேன் வேறு பெருமை என் நெஞ்சம் தேடவில்லை Purpose simplifies into belonging ambition quietly dissolves

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love repeats its gentle triad closeness care blessing unwavering luminous and calm

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The closing reflection affirms devotion as continuous flow life itself becomes a steady benediction