Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 1–10)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.)

பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு பலகோடி நூறாயிரம் மல்லாண்ட திறல் மன்னன் உன் சேவடிச் செவ்வி திருக்காப்பு.
Periyāzhvār opens not with doctrine but with concern. His first instinct is protection. He blesses the Lord Himself, wishing Him long life. This reversal is profound—devotion here is not fear, but love that wants to shield even the Divine.

அடியார் தம்மை ஆளும் அரங்கேசா உன் அடியார்க்கு அடியேன் என்று ஆட்பட்டு நிற்பேன்.
Here the Āzhvār declares servitude not just to the Lord, but to His devotees. This humility is born of affection, not obligation. Love bends naturally toward service.

செவ்வடி சேர் மலர்போல் சிந்தை மெலிந்து உன்னை நித்தமும் நினைந்து உருகி நிற்பேன்.
The heart softens like a flower at the Lord’s feet. Devotion here is tenderness—constant remembrance that melts the self.

தீவினை தீர்க்கும் திருவே உன் திருமுகம் காணக் கண்கள் தவம் செய்தன.
The Lord’s face is medicine. Periyāzhvār speaks as one overwhelmed by beauty and grace. Seeing itself becomes liberation.

பொன்னே மேனி பொலியும் வண்ணம் கண்டேன் என் நெஞ்சம் புகுந்து நின்றான்.
The Lord does not remain external. He enters the heart and stays. Devotion here is intimacy, not distance.

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் நான் உன்னை மறவேன் என் உயிராய் நினைந்து நிற்பேன்.
Even if the world forgets, the devotee will not. This is loyalty beyond circumstance, rooted in love.

அஞ்சாதே உலகே என்று உன்னைச் சொல்லி நான் உன்னைச் சூழ்ந்து காப்பேன்.
Periyāzhvār’s affection becomes protective. He speaks to the world on the Lord’s behalf, assuring safety through His presence.

உன் திருவடி நிழலில் நின்று என் துன்பம் எல்லாம் மறந்தேன்.
Sorrow dissolves naturally in proximity. There is no argument here—only relief.

என்னை உன் சேவைக்கு வைத்தாய் இதுவே எனக்கு பிறவி பயன்.
Service itself is fulfillment. Birth finds meaning not in achievement, but in belonging.

இதுவே பல்லாண்டு இதுவே ஆசீர்வாதம் இதுவே என் அன்பின் முழு மொழி.
The tenth pāsuram seals this opening set. Blessing becomes the language of love. Devotion flows outward as care, not inward as fear.

With these ten pāsurams, Periyāzhvār Tirumozhi begins in a voice unlike any before it—parental, protective, overflowing with affection. Where earlier Āzhvārs lit lamps of awareness, trust, vision, and discernment, Periyāzhvār lights the lamp of love that blesses even God. This is bhakti at its most intimate and fearless.