Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 101–110)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவே என் உள்ளத்தை நிறுத்தியது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் அலைவு அடங்கியது அன்பு எனக்கு நங்கூரம் ஆனது. Periyāzhvār opens this next movement by affirming love as anchorage. Remembrance stills restlessness and gives the heart a place to settle. உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகச் சப்தம் மெல்லியதாயிற்று உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் சிந்தை தெளிய. Noise softens in the presence of beauty. The mind finds clarity not by effort, but by attention. குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும். The sacred paradox continues unchanged. Knowing does not cancel caring; caring insists beyond knowing. உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் நினைவு சீரடைந்தது வேறு வழி தேடும் எண்ணம் என் நெஞ்சம் விலக்கப்பட்டது. Nearness restores order. The heart relinquishes alternatives once it finds its center. உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வென எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென உறுதியானது. Devotion widens into shared life. Community becomes the living extension of divine proximity. உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே யுகங்களைத் தாங்கும். Remembrance is affirmed again as timeless support. Faith is calm, not anxious. என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் தங்கி நிற்கும். Speech, mind, and sight continue their unified movement. Worship remains lived presence. உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று உறுதி பெற்றேன் வேறு இலக்கு என் நெஞ்சம் ஏற்கவில்லை. Purpose remains simple and settled. Love has found its home. என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும். Love repeats its gentle triad—closeness, care, blessing—unchanged by time. இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை. The tenth pāsuram seals this set, affirming continuity. Blessing is not concluded; it continues as life’s rhythm. These ten pāsurams carry Periyāzhvār’s lamp of love forward with the same calm assurance. The affection that began as blessing now lives as steady companionship—unwavering, gentle, and deeply human.