Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 11–20)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நான் காத்திட வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் நெஞ்சில் எழுந்தது உன்னை யாரும் அணுகி துன்பம் செய்யக் கூடாது என்ற அன்பு பெருகியது. Periyāzhvār’s devotion deepens into guardianship. Love here is not passive reverence but active care. The devotee feels responsible for the Lord’s well-being. அழகிய திருமுகம் கண்டபின்னே அஞ்சும் எண்ணம் எங்கே போகும் உன் புன்னகை ஒன்றே போதும் உலகம் அமைதியடைய. The Lord’s smile becomes reassurance not only for the devotee but for the world itself. Beauty here is protective, not ornamental. குழந்தை போல உன்னை எண்ணி நான் குலுங்கும் உலகை மறந்தேன் உன் திருவடி அருகே நின்றால் யாருக்குப் பயம் உண்டாகும். Periyāzhvār’s love is tender and fearless. He sees the Lord as a child to be cherished, and in that closeness, fear loses meaning. உன் மேனி ஒளி கண்டபின்னே இருள் என்னும் சொல்லே மறைந்தது என் கண்கள் பெற்ற பயன் இதுவே என்று உள்ளம் உருகியது. Vision itself becomes reward. The heart melts not from doctrine but from direct experience of grace. உன்னைச் சூழ்ந்து நிற்கும் பக்தர்களை நான் என் உயிர் போல எண்ணுவேன் உன் சேவை செய்யும் அவர்களுக்கு அடியேன் அடியேன் என்றேன். Service to devotees is elevated above all other acts. Love naturally expands outward from the Lord to His people. உலகம் உன்னை அறியாதபோதும் உன்னை அறிந்தோர் அழிவாரோ உன் திருநாமம் ஒன்று போதும் துன்பம் தகர்க்க. Faith becomes assurance. The verse radiates confidence in the sustaining power of remembrance. நான் உன்னைப் பாதுகாப்பேன் என்று சொன்னது என் அன்பின் மொழி நீயே உலகைக் காப்பாய் என்பதை நான் அறிந்தும். Periyāzhvār knows the paradox. The Lord protects all, yet love insists on protecting Him. This innocence is devotion at its purest. உன் திருவடி நிழல் கிடைத்தபின்னே பிறவிகள் சுமை அல்ல உன் அருகே இருப்பதே சொர்க்கம் என்று கண்டேன். Heaven is redefined as proximity, not location. Liberation is nearness, not escape. என் நெஞ்சம் உன்னைத் தழுவியது என் சொல் உன்னைப் புகழ்ந்தது என் வாழ்வு உன் சேவைக்கே என்ற உண்மை நிலைத்தது. Life aligns naturally around devotion. There is no strain, only belonging. இதுவே பாசம் இதுவே அன்பு இதுவே பல்லாண்டின் தொடர்ச்சி உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் பயன். The tenth pāsuram seals this set with overflowing affection. Blessing becomes a way of life. These ten pāsurams deepen Periyāzhvār’s lamp of love, where devotion takes the form of care, tenderness, and fearless intimacy. Here, God is not distant or awe-inspiring alone—He is beloved, protected, and endlessly cherished.