Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 111–120)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவே என் மனத்தை நிறுத்தியது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் சஞ்சலம் மறைந்தது அன்பு எனக்கு திசை ஆனது. Periyāzhvār opens this set by describing love as orientation. Devotion does not merely comfort; it gives direction. The heart knows where to rest. உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகச் சப்தம் தாழ்ந்தது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் உள்ளம் தெளிய. External noise fades in the presence of beauty. The mind finds clarity without resistance. குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும். The sacred paradox remains intact. Knowledge does not weaken affection; affection insists beyond logic. உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் எண்ணம் ஒழுங்குபட்டது வேறு பாதை தேடும் நினைவு என் நெஞ்சம் மறந்தது. Nearness restores inner order. Once centered, the heart stops wandering. உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் குடும்பமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென உணர்ந்தேன். Devotion continues to expand into kinship. Community becomes sacred closeness. உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தைத் தாங்கும். Faith matures into quiet assurance. Remembrance is seen as the unseen support of time. என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும். Speech, mind, and sight remain unified in affection. Worship flows as lived presence. உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று நிலை பெற்றேன் வேறு இலக்கு என் நெஞ்சம் ஏற்கவில்லை. Purpose remains simple and complete. Desire dissolves without conflict. என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும். Love continues its gentle movement—closeness, care, blessing—unchanged by repetition. இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை. The tenth pāsuram seals this set with continuity. Blessing remains the rhythm of life. These ten pāsurams sustain Periyāzhvār’s lamp of love as steady companionship. Devotion here is no longer an event or surge—it is an abiding presence, calm and deeply rooted.