Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 121–130)

(Traditional Srirangam recitational flow; minor textual variants may exist across manuscripts.)

உன்னை நினைத்த நினைவே என் உள்ளத்தை நிறுத்தி வைத்தது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் அவசரம் கரைந்தது அன்பு எனக்கு தங்கும் இடமாக ஆனது

Periyāzhvār opens this set by affirming love as stillness the heart no longer rushes once it has found its resting place

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் எனக்கு மென்மையானதாக மாறியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் சிந்தை தளர

The Lord’s smile softens perception and makes life easier to carry

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும்

The sacred paradox remains love insists on care even for the all-protecting Lord

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் எண்ணங்கள் தாமே சீரடைந்தன வேறு துணை தேடும் பழக்கம் மறைந்தது

Nearness becomes discipline without effort order without force

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் உறவென எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென தெளிந்தேன்

Devotion ripens into belonging and community becomes sacred presence

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே யுகங்களைத் தாங்கும்

Faith matures into certainty remembrance becomes the unseen pillar of time itself

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும்

Speech thought and sight continue to move together in devotion worship remains lived presence

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று நிலை பெற்றேன் வேறு இலக்கு என் நெஞ்சம் ஏற்கவில்லை

Purpose stays simple and complete ambition dissolves naturally

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும்

Love repeats its gentle triad closeness care and blessing unchanged by time

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை

The tenth pāsuram seals this set affirming that blessing is no longer an act but the rhythm of life itself