Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 131–140)

(Traditional Srirangam recitational flow; minor textual variants may exist across manuscripts.)

உன்னை நினைத்த நினைவே என் உயிரை மெதுவாக்கியது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் மனம் அமைந்தது அன்பு எனக்கு ஓய்வான நிலை ஆனது Periyāzhvār begins this set by revealing love as rest devotion does not hurry the soul it teaches it to breathe again உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் குறைவான சுமையாயிற்று உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் நாள்கள் இலகுவாக The Lord’s smile lightens existence without removing its responsibilities குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox continues love insists on protection even when protection is already assured உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் பயம் தானே கரைந்தது வேறு நம்பிக்கை தேடும் எண்ணம் என் நெஞ்சம் மறந்தது Nearness dissolves fear without argument trust replaces searching உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வின் ஓர் பகுதியாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென உணர்ந்தேன் Devotion grows into shared life companionship becomes sacred space உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தின் அடித்தளம் Faith is calm and confident remembrance becomes the quiet foundation of time itself என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and vision continue their unified movement worship remains lived presence உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று உறுதியானேன் வேறு வழி என் நெஞ்சம் ஏற்கவில்லை Purpose settles deeply alternatives lose relevance என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love repeats its familiar triad closeness care blessing unchanged by repetition இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The tenth pāsuram seals this set affirming that blessing is no longer an action but the natural rhythm of existence