Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 141–150)

(Traditional Srirangam recitational flow; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவே என் நாள்களை மென்மையாக்கியது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் உள்ளம் நிதானமடைந்தது அன்பு எனக்கு ஒழுங்கான நடை ஆனது

Periyāzhvār opens this set by revealing love as measured movement devotion does not rush the soul it teaches it balance and grace

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் சற்றே எளிதாயிற்று உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் மனம் சுமையிழக்க

The Lord’s smile eases the weight of living without denying its truth குழந்தை என

உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும்

The sacred paradox remains untouched love continues to protect even the Protector

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் கலக்கம் தானே சிதறியது வேறு பிடிப்புகள் தேடும் எண்ணம் என் நெஞ்சம் மறந்தது

Nearness dissolves restlessness attachment finds its true anchor

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வின் ஆதாரமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென தெளிந்தேன்

Devotion matures into reliance community becomes living sanctuary

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தின் நெஞ்சில் பதியும்

Faith settles into certainty remembrance engraves itself into time’s heart

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும்

Speech thought and sight remain harmonized worship continues as lived presence

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று நிலை பெற்றேன் வேறு தேடல் என் நெஞ்சம் அறியாது

Purpose becomes effortless searching comes to rest

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும்

Love continues its quiet triad closeness care blessing steady and unchanging

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை

The tenth pāsuram seals this set affirming that blessing has become the natural rhythm of being