Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 151–160)

(Traditional Srirangam recitational flow; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவே என் உள்ளத்தை அமைதிப்படுத்தியது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் அலைவு தணிந்தது அன்பு எனக்கு சமநிலை ஆனது Periyāzhvār opens this set by showing love as equilibrium devotion steadies the heart without suppressing life’s movement

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் இனிதாகச் சுமக்கத்தக்கதாக மாறியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் நாள்கள் ஒழுங்குபட The Lord’s smile organizes experience without effort or force

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox remains intact love continues to insist on care even when protection is complete

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் பயமும் ஆசையும் தாமே ஒழுங்கடைந்தன வேறு தாங்குதல் தேடும் எண்ணம் மறைந்தது Nearness brings harmony where fear and desire lose excess and find place

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் உயிரின் சுவாசமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென உறுதியானது Devotion ripens into shared breathing community becomes lived proximity to the Lord

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தின் சமநிலை Faith deepens into quiet confidence remembrance becomes the unseen balance holding time together

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and sight continue their unified devotion worship remains embodied presence

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று நிலை பெற்றேன் வேறு அளவுகோல் என் நெஞ்சம் அறியாது Purpose settles without comparison life no longer needs external measure

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love repeats its gentle triad closeness care blessing steady and dependable

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The tenth pāsuram seals this set affirming that devotion has become balance itself a life lived in steady blessing