Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 161–170)

(Traditional Srirangam recitational flow; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவே என் உள்ளத்தை நிலைபெறச் செய்தது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் அலைச்சல் அமைந்தது அன்பு எனக்கு அடித்தளம் ஆனது Periyāzhvār opens this set by revealing love as foundation devotion gives the heart ground to stand on rather than a place to wander

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் தாங்கத்தக்கதாக மாறியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் நாட்கள் சீராக The Lord’s smile steadies experience without denying its weight

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox remains unchanged love insists on care even when certainty is complete

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் குழப்பம் தானே தளர்ந்தது வேறு பிடிப்புகள் தேடும் நினைவு என் நெஞ்சம் மறந்தது Nearness simplifies attachment clarity replaces grasping

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வின் வழியென எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென தெளிந்தேன் Devotion matures into shared direction community becomes sacred guidance

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே யுகங்களை இணைக்கும் Faith settles into continuity remembrance becomes the quiet thread across ages

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and sight remain harmonized worship continues as lived presence

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று உறுதி பெற்றேன் வேறு நிறைவு என் நெஞ்சம் தேடவில்லை Purpose becomes self-sufficient life needs no external completion

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love repeats its gentle triad closeness care blessing constant and calm

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The tenth pāsuram seals this set affirming that devotion has become steady ground a life lived in continuous blessing