Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 171–180)

(Traditional Srirangam recitational flow; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவே என் நாள்களை நிலைநிறுத்தியது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் அலைச்சல் நின்றது அன்பு எனக்கு உறுதி ஆனது Periyāzhvār opens this set by revealing love as firmness devotion no longer searches it stands quietly in confidence

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் மெதுவான ஓட்டமாக மாறியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் உள்ளம் தளர The Lord’s smile slows life into something bearable and kind without denying its truth

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox remains unwavering love insists on care even when protection is absolute

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் மனம் தானே ஒழுங்கடைந்தது வேறு ஆதாரம் தேடும் பழக்கம் மறைந்தது Nearness becomes order attachment relaxes into trust

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்க்கையின் சாரமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென உணர்ந்தேன் Devotion settles into shared sustenance community becomes sacred nourishment

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தின் முதுகெலும்பு Faith matures into steadiness remembrance becomes the spine of time itself

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and sight continue their unified devotion worship remains embodied presence

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று தெளிந்தேன் வேறு அளவுகோல் என் நெஞ்சம் நாடவில்லை Purpose stands complete without comparison or measurement

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love repeats its gentle triad closeness care blessing constant and reliable

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The tenth pāsuram seals this set affirming that devotion has become dependable ground a life lived in steady blessing