Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 181–190)

🌺 (Traditional Srirangam recitational flow; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவே என் வாழ்க்கையை அமைத்தது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் மனம் நிலை பெற்றது அன்பு எனக்கு ஆதாரம் ஆனது Periyāzhvār opens this set by affirming love as structure devotion gives form to living without hardening it

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் சீரான ஓட்டமாக மாறியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் உள்ளம் தளர The Lord’s smile regulates experience without denying its weight or wonder

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox remains complete love insists on care even when certainty is absolute

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் எண்ணங்கள் தாமே ஒழுங்கடைந்தன வேறு துணை தேடும் நினைவு மறைந்தது Nearness becomes inner governance confusion yields to calm alignment

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வின் செல்வமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென தெளிந்தேன் Devotion ripens into shared wealth community becomes sacred abundance

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தின் ஒழுங்கு Faith settles into trust remembrance becomes the quiet order sustaining time itself

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and sight remain unified worship continues as lived presence

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று நிலை பெற்றேன் வேறு நிறைவு என் நெஞ்சம் தேடவில்லை Purpose stands fulfilled without excess or lack

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love repeats its gentle triad closeness care blessing steady and faithful

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The tenth pāsuram seals this set affirming that devotion has become ordered life itself steady luminous and kind