Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 191–200)

(Traditional Srirangam recitational flow; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவே என் உயிர்க்கு ஓர் அமைப்பாயிற்று உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் மனம் சாந்தமடைந்தது அன்பு எனக்கு நிரந்தரமாக ஆனது Periyāzhvār opens this set by affirming love as permanence devotion no longer feels like movement but like settled presence

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் எனக்கு தாங்கும் தோழனாயிற்று உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் நாள்கள் நெகிழ The Lord’s smile transforms life into companionship rather than burden

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும் The sacred paradox remains luminous love insists on protection even when protection is already assured

உன் திருவடி அருகே நின்றால் என் அச்சம் தானே கரைந்தது வேறு நம்பிக்கை தேடும் எண்ணம் மறைந்தது Nearness dissolves fear trust replaces the need for alternatives

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் வாழ்வின் வேரென எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென உணர்ந்தேன் Devotion deepens into rootedness community becomes sacred grounding

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தின் சுவாசம் Faith becomes quiet certainty remembrance is the breath sustaining time itself

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும் Speech thought and sight remain harmonized worship continues as embodied devotion

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று உறுதி பெற்றேன் வேறு அளவுகோல் என் நெஞ்சம் அறியாது Purpose stands self-sufficient comparison loses meaning

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும் Love repeats its gentle triad closeness care blessing unwavering and calm

இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே நிலை இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை The tenth pāsuram seals this set affirming that devotion has become steady breath life lived in continuous blessing