Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 31–40)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த கணமே என் உயிர் இனிதானது உன் நாமம் கேட்ட கணமே என் சுமை குறைந்தது அன்பு என்னும் நதி ஓடி என் நெஞ்சம் நிறைந்தது. Periyāzhvār begins this set by affirming the immediate effect of remembrance. Love works instantly, without preparation or ritual. The heart responds naturally. உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் எனக்குச் சிறியதாயிற்று உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் நாளை ஒளியடைய. The Lord’s beauty reorders priorities. The world does not disappear, but it loses its weight. Joy becomes simpler and closer. குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகை நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும். The recurring paradox deepens. Knowledge does not cancel love; love insists beyond logic. This innocence is Periyāzhvār’s greatest strength. உன் திருவடி அருகே நிற்பதே என் துன்பம் தீர்த்தது வேறு மருந்து தேட என் நெஞ்சம் நினைக்கவில்லை. Healing is proximity. The heart stops searching once it finds rest. Suffering dissolves quietly. உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் குடும்பமாக எண்ணுவேன் அவர்களுக்குச் செய்யும் நன்மை உனக்கே சென்றடையும் என்றேன். Devotion widens into community. Love for the Lord naturally includes love for His people. Bhakti becomes relational, not isolated. உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தைத் தாங்கும். Faith becomes certainty. Remembrance is seen as sustaining not just the self, but time itself. என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சுற்றும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் தங்கி நிற்கும். All faculties align around affection. Blessing, remembrance, and vision merge seamlessly. உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்ற உண்மை நிலைத்தது வேறு பயன் என் நெஞ்சம் ஏற்கவில்லை. Desire simplifies further. Once love finds its center, ambition fades without conflict. என் அன்பு உன்னைச் சொல்லும் என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும். Love expresses itself as speech, presence, and care. Protection remains a constant motif of Periyāzhvār’s bhakti. இதுவே பல்லாண்டு இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை. The tenth pāsuram seals this set with continuity. Blessing becomes life’s rhythm, not a momentary act. These ten pāsurams continue to enrich Periyāzhvār’s lamp of love, where devotion is gentle, fearless, and deeply personal. God is not distant or abstract—He is cherished, protected, and continuously blessed. Bhakti here flows like breath.