Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 41–50)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவால் என் நெஞ்சம் இனிதாயிற்று உன் நாமம் சொல்லும் போதே என் நாள்கள் ஒளி பெற்றது அன்பு தானே எனக்கு வழி ஆனது. Periyāzhvār opens this set by affirming that remembrance itself becomes guidance. Love does not require instruction; it leads naturally. உன் அழகு நினைத்தபின்னே கவலை எனும் சொல் சுருங்கியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் உயிர் நிமிர. The Lord’s smile becomes reassurance. Anxiety loses its language in the presence of beauty. குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும். The loving contradiction continues. Knowledge does not weaken affection; affection insists beyond reason. உன் திருவடி அருகே நின்றால் துன்பம் என்னும் பெயர் மறையும் உன் நிழல் தான் என் வாழ்க்கையின் பாதுகாப்பு. Shelter is not sought elsewhere. Nearness itself becomes protection. உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் உறவென எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென கண்டேன். Community becomes sacred. Service to devotees is felt as shared proximity to the Lord. உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்று போதும் காலம் நிற்க. Remembrance is portrayed as a stabilizing force for the world itself. Faith replaces uncertainty. என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும். Speech, mind, and sight converge in devotion. Worship becomes total presence. உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று தெளிந்தேன் வேறு பயன் தேடும் எண்ணம் மறைந்தது. Life simplifies further. Once love finds its center, ambition dissolves peacefully. என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தும். Love expresses itself as care, closeness, and blessing—without calculation. இதுவே பல்லாண்டு இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை. The tenth pāsuram seals this set with continuity. Blessing becomes the natural rhythm of life. These ten pāsurams continue to glow within Periyāzhvār’s lamp of love, where devotion is tender, fearless, and unwavering. Here, bhakti is not an act performed—it is a life lived in affection.