Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 61–70)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவால் என் நெஞ்சம் ஓய்வு கண்டது உன் நாமம் சொல்லும் போதே என் பயம் கரைந்தது அன்பே எனக்கு தாங்கும் கரம் ஆனது. Periyāzhvār opens this set by affirming love as refuge. Remembrance does not excite the heart; it steadies it. Fear loosens naturally in the presence of affection. உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகச் சுமை எளிதானது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் நாள்கள் இனிதாக. The Lord’s smile becomes sustenance. Problems do not vanish, but they lose their heaviness. Joy becomes accessible. குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும். The tender paradox continues unbroken. Knowledge bows before love, and love insists on care even for the all-protecting Lord. உன் திருவடி அருகே நின்றால் மனம் தானே அமைதியடையும் வேறு மருந்து தேடும் எண்ணம் என் நெஞ்சம் அறியாது. Nearness itself becomes medicine. The heart no longer seeks alternatives once rest is found. உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் சொந்தமாக எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென கண்டேன். Devotion expands into kinship. Community becomes sacred space. Love for the Lord naturally includes love for His people. உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே உலகைத் தாங்கும். Faith turns into assurance. Remembrance is seen as the quiet force sustaining the world. என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சுற்றும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் தங்கி நிற்கும். Speech, mind, and sight align in devotion. Worship becomes total presence without strain. உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று தெளிந்தேன் வேறு பயன் என் நெஞ்சம் நாடவில்லை. Purpose clarifies. Desire simplifies. Life finds meaning in belonging. என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும். Love expresses itself as closeness, protection, and blessing—effortlessly and constantly. இதுவே பல்லாண்டு இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை. The tenth pāsuram seals this set with continuity. Blessing is no longer an act—it is the rhythm of life. These ten pāsurams continue to brighten Periyāzhvār’s lamp of love, where devotion matures into quiet assurance and steady care. Here, bhakti is not dramatic; it is dependable, flowing as naturally as breath.