Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 71–80)

🌺
(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.)

உன்னை நினைத்த நினைவால் என் உயிர் நிமிர்ந்தது உன் நாமம் கேட்ட கணமே என் தளர்வு நீங்கியது அன்பு எனக்கு பலம் ஆனது.
Periyāzhvār opens this set by declaring love as strength. Remembrance does not merely soothe; it uplifts. The heart regains posture and courage through affection.

உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகச் சோர்வு விலகியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் நாள்கள் மலர.
The Lord’s smile is enough to revive joy. Weariness fades when beauty fills perception.

குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும்.
The familiar paradox continues. Knowledge never weakens love; love insists beyond logic. This innocence remains Periyāzhvār’s signature.

உன் திருவடி அருகே நிற்பதே என் மனம் தாங்கியது வேறு ஆதாரம் தேடும் எண்ணம் மறைந்தது.
Nearness becomes support. The heart stops searching once it finds its ground.

உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் உறவென எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென கண்டேன்.
Devotion blossoms into community. Relationship becomes sacred when rooted in shared love.

உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலம் தாங்கும்.
Faith becomes confidence. Remembrance is seen as the quiet force holding time together.

என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சுற்றும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும்.
Speech, thought, and sight converge in devotion. Worship becomes lived presence.

உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று உறுதி பெற்றேன் வேறு பயன் என் நெஞ்சம் ஏற்கவில்லை.
Life’s purpose settles firmly. Desire simplifies without struggle.

என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும்.
Love expresses itself as closeness, care, and blessing—steady and constant.

இதுவே பல்லாண்டு இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை.
The tenth pāsuram seals this set with continuity. Blessing becomes the natural rhythm of existence.

These ten pāsurams further steady Periyāzhvār’s lamp of love, where devotion is nurturing, fearless, and constant. Here, bhakti does not fluctuate with circumstance; it endures, gentle and strong.