Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 81–90)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவால் என் மனம் தாங்கியது உன் நாமம் சொன்ன போதே என் நாள்கள் ஒளி பெற்றது அன்பே எனக்கு நிலை ஆனது. Periyāzhvār opens this set by naming love as stability. Remembrance does not merely comfort; it anchors. The heart learns how to stand steady through affection. உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகச் சலனம் மங்கியது உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் உயிர் நிமிர. The Lord’s smile calms turbulence. Motion slows, breath deepens, and the inner weather clears. குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும். The tender paradox remains untouched. Knowing the Lord’s omnipotence does not lessen the urge to protect Him; love insists on care. உன் திருவடி அருகே நிற்பதே என் பயம் தீர்த்தது வேறு பாதுகாப்பு தேடும் எண்ணம் என் நெஞ்சம் மறந்தது. Nearness becomes safety. Fear loosens its grip without resistance or argument. உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் உறவென எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென கண்டேன். Devotion flowers into kinship. Togetherness with devotees becomes sacred proximity. உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலத்தை நிறுத்தும். Faith grows into quiet certainty. Remembrance is seen as the still point holding time together. என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் தங்கி நிற்கும். Speech blesses, the mind encircles, and sight rests. Worship becomes an all-encompassing presence. உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று தெளிந்தேன் வேறு பயன் என் நெஞ்சம் நாடவில்லை. Purpose simplifies fully. Life finds meaning in belonging alone. என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும். Love continues to express itself as closeness, protection, and blessing—without pause. இதுவே பல்லாண்டு இதுவே தொடர்ச்சி இதுவே என் அன்பின் இயல்பு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் நடை. The tenth pāsuram seals this set with continuity. Blessing is no longer episodic; it is the rhythm of living. These ten pāsurams further steady Periyāzhvār’s lamp of love, where devotion is calm, protective, and unwavering. Bhakti here feels like a gentle vigil—constant, attentive, and full of care.