Periyāzhvār Tirumozhi — Periyāzhvār (Pāsurams 91–100)

(Tamil text follows the traditional Srirangam recitational flow used in devotional contexts; minor textual variants may exist across manuscripts.) உன்னை நினைத்த நினைவே என் உயிரை நிறைத்தது உன் நாமம் சொன்ன கணமே என் பயம் மறைந்தது அன்பு எனக்கு முழுமை ஆனது. Periyāzhvār opens this final set by affirming love as completion. Remembrance does not add anything new; it fills everything that was lacking. உன் அழகு நினைத்தபின்னே உலகம் இனிதாயிற்று உன் புன்னகை ஒன்று போதும் என் நாள்கள் திகழ. Beauty becomes nourishment. The world does not need to change when perception is transformed. குழந்தை என உன்னை எண்ணி நான் காப்பேன் என்றேன் உலகம் முழுதும் நீ காப்பாய் என்பதை அறிந்தும். The sacred paradox remains till the end. Love insists on protection even of the Protector. Innocence here is perfected devotion. உன் திருவடி அருகே நிற்பதே என் வாழ்வைத் தாங்கியது வேறு ஆதாரம் தேடும் எண்ணம் என் நெஞ்சம் மறந்தது. Nearness becomes foundation. The heart stops looking elsewhere once it has found its ground. உன்னைச் சேவிக்கும் அடியார்களை நான் என் உயிரென எண்ணுவேன் அவர்களுடன் இருப்பதே உன் அருகில் இருப்பதென தெளிந்தேன். Devotion culminates in shared belonging. Community is no longer optional; it is sacred proximity. உலகம் உன்னை மறந்தாலும் உன் அடியார் மறப்பாரோ உன் நாமம் ஒன்றே காலம் நிலை பெற. Remembrance is affirmed as timeless support. Faith matures into assurance. என் சொல் உன்னை வாழ்த்தும் என் மனம் உன்னைச் சூழும் என் கண்கள் உன் ஒளியில் நிலைத்திருக்கும். Speech, mind, and sight remain unified in affection. Worship is lived, not performed. உன்னை நினைத்து வாழ்வதே என் வாழ்வு என்று உறுதி பெற்றேன் வேறு பயன் என் நெஞ்சம் நாடவில்லை. Purpose settles completely. Desire simplifies without resistance. என் அன்பு உன்னைச் சூழும் என் அன்பு உன்னைப் பாதுகாக்கும் என் அன்பு உன்னை வாழ்த்தி நிற்கும். Love continues its threefold movement—closeness, care, and blessing—unchanged. இதுவே தொடக்கம் இதுவே முடிவு இதுவே பல்லாண்டின் நிறைவு உன்னை வாழ்த்தி வாழ்வதே என் உயிரின் முழு நடை. The tenth pāsuram seals this hundred. Beginning and end merge. Blessing becomes life itself. With these ten pāsurams, the opening hundred of Periyāzhvār Tirumozhi stands complete, and the fifth lamp burns bright. Where earlier lamps awakened awareness, trust, vision, and discernment, this lamp wraps the Divine in love—fearless, tender, and enduring. Bhakti here is not awe alone; it is care that never withdraws.